کلمینی یا حمیراء ...

از این عصای مزاحم

دست بردار

پدر !

بیا و با شانه هایم

گلاویز شو

برخیز !

تا داد خود را

از تامین اجتماعی باز ستانیم

و از پارک های خستگی

سری به دریا بزنیم

ما که سرخوردگان همیشه ایم

همیشه ...

سنگ

قاتل برادرانم شد

و کلاغ دشنام سیاهی بود

که از دهان این به آن

شلیک شد

تا یکی به تاریخ سرخ بشکوفد

و دیگری در بزنگاه تاریک

زوزه بکشد

پدر

دستم

دهانم از کلمات فراریست

و خون روی صورتم دلمه بسته است

نفرین به سنگ

نفرین به کلاغ

نفرین به من

که قدر تو را

به عقلم قد نمی کشید

در کارخانه بودی

که خون مادرم از چرخ دنده های درد

روانه شد

تا از پشت چرخ خیاطی

در چارچوب قابی جا خوش کند

بالای آن طاقچه ی قدیمی

در کارخانه بودی که

در کار خانه شدی

و بیمه که ناتوان بود از پرداخت حقوق تقاعد

ما را به صندوق صدقات پرتاب کرد

و آن روز بود که ما فهمیدیم درد بی پدری را

مزه ی نان بربری را زخم لای استخوان را

و مانکن شدن پشت ویترین را و آدامس خروس نشان را

و تف شدن در پیادرو خیابان را ...

و گفتیم حالا که اینطور است

بیا تا سری بزنیم

به آخر الزمان

ببینیم آنجا چه خبر است ؟

بمب

بمب خبری

چه خبر است پدر آنجا ؟

تو که سالها رفته یی

و از سد سانسور

و سپاس ها و مراسم تجلیل ها گذشته یی

و گذشته یی

چه گذشته یی !!

با آن شال و کلاه همیشگی

و جلیقه یی که به مرگ پهلو می زد

و مرگی که دست در جیب جلیقه ات

جادوی شگفت آن سیب نخستین را

به یاد می آورد

که دندان زده باقی ماند

در این دیس نمایان ...

از این عصای مزاحم

دست بردار پدر !

بر خیز

خیاط ها به جان کلمات افتاده اند

و دلاک ها دلال های سرخوشانه ی ملالند

و علائم راهنمایی و رانندگی

از پشت سر می افتند و می میرند

و خیابان یک طرفه گاز می دهد تا گورستان

زیر زبان هر درختی قرص سیانوری است

زیر زبان هر فرشته قرص ایکسی

زیر زبان هر دختر مدرسه یی

نشئگی دشنامی !

و نفرت است که

بیداد می کند

و یهودا برادرم

گستاخ ، نه رحمی به روز سیاه تو دارد

و نه رویی به کودکی فرهمند من

ملا ل/ خیال / محال /

نه ... محال است

محال

و همینگونه در محال است است که یکی پس از دیگری

برادرانم

هر یک به هیات چیزی

مشکوک می زنند

در این گرگ و میش شامگاهی

بمب / بمب / بمب

از صندوقخانه نمور قدیمی

صدای انفجار پیاپی

استخراج می شود

قاب ها

آینه ها

گلاب پاش ها

فرو افتاده اند

و خیل زنان حرمسرا

وحشت زده در هم می لولند

انگار از خواب کهف برخواسته اند ضعیفه ها

- بیچاره ضعیفه ها

- امان از دست ضعیفه ها

- فغان از دست ضعیفه ها

پرانتز باز :

( این ها را سلطان صاحبقران می گفت

در پلان ها ی بعد از یک هماغوشی شوخ

یا در آخرین سکانس وقتی که از سرشماری نفوس حرمسرا

برمی گشت ).

انگار از خواب کهف برخواسته اند ضعیفه ها

تا در زیر بمباران

به همدیگر رشک بورزند

و گیسوان هم را بکشند

و یکدیگر را تا پای جان

بزنند

بکشند

تا نشئگی حرمسرا را

برای سلطان صاحبقران

حرام کنند

تا سلطان

دل و دست دستور به عکاسباشی نداشته باشد

برای ثبت و ضبط آخر الزمان

لعنت بر این صنعت سینماتوغراف پدر !

لعنت به هر چه که ثبت می کند

ضبط می کند

کار خبط می کند

برخیز پدر!

این عصای موریانه خورده را

رها کن

برخیز

تا سری به تامین اجتماعی بزنیم

سری به صفحه ی نیازمندیها

ما به درمان ارزان نیاز داریم

در روزگار سرطان زایی اسطوره ها !

منگی قرص والیومی غنیمت است پدر !

همسر مادرم !

آدم !

+نوشته شده در جمعه نوزدهم مهر 1387ساعت18:16توسط علی هوشمند |

به بهانه انتشار صاعقه در فنجان و با یاد تیمور ترنج عزیز

شنیدم صاعقه در فنجان زنده یاد تیمور ترنج توسط انتشارات تکا منتشر شده.

صاعقه در فنجان گزیده یی از اشعار گفت و گو ها و مقالات تیمور ترنج است که کار جمع آوری آن به عهده من بوده آن هم به پیشنهاد و همت شاعر همیشه و همواره علیرضا قزوه ی عزیز . امیدوارم هر چه زودتر این کتاب به دستم برسد .

با تیمور عزیز خاطرات بسیاری دارم . شب های شرجی و شعر بوشهر ُ کنگره ها ، مسافرت ها و شب نشینی ها و شعرخوانی های بسیار.

ترنج از آن دسته شاعران نازنینی بود که گوهر تابناک انسانیت در روح و جان شکوهمندش متبلور بود . شاعری درد کشیده و ارجمند که زود از جمع ما رفت .

با این دو تصویر بالا هم خاطرات بسیاری دارم . بیمارستانی در تهران. در آخرین روزهای زندگی ترنج !

از راه نرسیده گلایه های خانم مهربان و فداکار ترنج ....

یاد ترنج و آن روزها به خیر . ..

+نوشته شده در سه شنبه شانزدهم مهر 1387ساعت2:33توسط علی هوشمند |

این سرباز وظیفه ی مغموم !

تابستان من !

سلام نظامی مرا

از این راه دور بپذیر

سرمای این زمستان شگفت

به هراسم افکنده است

اینجا بی ستاره ترینم

سربازی مغموم

که بر ارتفاعات پر از برف

خواب بنفشه های جنوب را

پاس می دارد

پلنگی ایستاده بر فراز

که رویای تو را

به ماه نامه می کند

تابستان من !

هنوز ایستاده ام

با پالتویی نظامی بر تن و

پوتینی با رویای بنفشه ها

بر پای

تکیه به گرمای مطبوعی داده ام

که خاطره اش از جنوب برایم می وزد .

تا بستان من !

آه

تابستان من !

آغوش تو کجاست ؟

این سرباز وظیفه ی مغموم

سرمای این ارتفاعات را

طاقت نمی کند !

+نوشته شده در چهارشنبه دهم مهر 1387ساعت14:12توسط علی هوشمند |

عيد است و دلم خانه ويرانه ، بيا

اين خانه تكانديم ز بيگانه ، بيا

يك ماه تمام مهيمانت بوديم

يك روز به مهماني اين خانه بيا

عیدتون مبارک

+نوشته شده در سه شنبه نهم مهر 1387ساعت16:55توسط علی هوشمند |